Η ΝΗΣΟΣ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ



Η νήσος του πάσχα είναι ένα νησί στη μέση του Ειρηνικού το οποίο… ανήκει στη Χιλή και μία εκ των δύο επισήμων γλωσσών του είναι τα Ισπανικά!!! Βρίσκεται στην Πολυνησία, έχει έκταση 163 km2 και περίπου 4.000 κατοίκους!! Το νησί είναι υπερβολικά απομονωμένο… μάλλον το πλέον απομονωμένο παγκοσμίως!!

Οι ντόπιοι (Marquesas) αποκαλούν το νησί «Ραπανούι» και οι Χιλιανοί «Isla de Pascua» λόγω του Ολλανδού θαλασσοπόρου Γιάκομπ Ρόγκεβεν, ο οποίος έφτασε εκεί ανήμερα το Πάσχα του 1722. Η έτερη επίσημη γλώσσα του νησιού είναι η τοπική rapanui. Πρωτεύουσα είναι η Hanga Roa στην οποία ζει σχεδόν όλος ο πληθυσμός της νήσου!!

Ας δούμε μία πολύ ενδιαφέρουσα σύντομη ιστορική επισκόπηση που μας δίνει το wikipedia για την, όχι και τόσο αναίμακτη, ιστορία αυτού του τροπικού εξωτικού νησιού…

Η ιστορία της ανθρώπινης παρουσίας στο νησί του Πάσχα αρχίζει περίπου το 500, όταν καταφθάνουν και οι πρώτοι άποικοι από τα νησιά Μαρκάσας ή Μανγκαρέβα της Γαλλικής Πολυνησίας Σύμφωνα με ορισμένες θεωρίες οι πρώτοι άποικοι έφθασαν εδώ από την Ούρου (Uru), που βρίσκεται στα σύνορα της Βολιβίας, του Περού και της Χιλής.

Οι ιστορικές γνώσεις για τους επόμενους αιώνες είναι ανύπαρκτες, έως τον 18ο αιώνα τουλάχιστον. Το 1722 ο ολλανδός θαλασσοπόρος Γιάκομπ Ρόγκεβεν το ονόμασε έτσι, εξαιτίας του ότι έφθασε στο νησί την ημέρα του Πάσχα. Οι διασωθείσες μαρτυρίες μιλούν για ένα νησί ερημωμένο. Το 1770 κατέφθασε στο νησί ο ισπανός εξερευνητής Ντον Φελίπε Γκονζάλες, ο οποίος διεκδίκησε τα εδάφη του για την Ισπανία, αν και ανεπισήμως. Τέσσερα χρόνια μετά, το 1774, πέρασαν από το νησί ο βρετανός θαλασσοπόρος Τζέιμς Κουκ και ο γάλλος Ναύαρχος Μπουγκανβίλ

Στην αυγή του 19ου αιώνα, περί το 1800 μαρτυρείται πως φαλαινοθήρες εισήγαγαν ασθένειες στους γηγενείς κατοίκους, ενώ το 1805 αμερικανικό πλοίο απήγαγε 22 νησιώτες. Το 1860 περουβιανοί δουλέμποροι απήγαγαν 1.407 νησιώτες, περίπου το 1/3 του πληθυσμού όπως εκτιμάται, για να εργαστούν στα ορυχεία του Περού. Η επίσημη κυβέρνηση του Περού έστειλε πίσω περί τους 100 αιχμαλώτους, από τους οποίους επέζησαν μόνον 10, εισάγοντας ταυτόχρονα την ευλογιά στο νησί.

Το 1866 γάλλοι ιεραπόστολοι κατασκευάζουν στο νησί νοσοκομεία και ιεραποστολές, κάτι που θα ελκύσει χαρακτήρες όπως ο Ζαν Μπατίστ Ντιτρού-Ντι Μπορνιέ, που ορίζει εαυτόν κυβερνήτη του νησιού. Οι γάλλοι ιεραπόστολοι αποχωρούν το 1871. Μαζί τους αποχωρούν 200 γηγενείς για την Ταϊτή και 150 για το Γκαμπιέ. Ο Ντι Μπρονιέ δολοφονείται λίγα χρόνια αργότερα από τους 150 εναπομείναντες γηγενείς, όταν επιχειρεί να μετατρέψει το νησί σε φάρμα για πρόβατα.

Ο 19ος αιώνας κλείνει με την αποβίβαση στο νησί του χιλιανού καπετάνιου Πολίκαρπο Χουρτάντο κατά το 1888, που διεκδικεί το νησί επισήμως για τη Χιλή.

Στον 20ο αιώνα χαρακτηρίζονται ως σημαντικές δύο εξεγέρσεις, αυτή του 1914 και η εξέγερση του 1964 μισό αιώνα μετά. Στην πρώτη οι λιμοκτονούντες γηγενείς εξεγείρονται και ζητούν να φύγουν για την Ταϊτή. Η εξέγερση δεν επιτυγχάνει. Είκοσι χρόνια αργότερα, το 1934 καταφθάνει στο νησί ο ελβετός εθνολόγος Αλφρέ Μετρό για να μελετήσει τους τοπικούς μύθους και τον κοινωνικό ιστό, γεγονός που είχε ως εποτέλεσμα το έργο του για την Εθνολογία της Νήσου του Πάσχα (L’Île de Pâques, 1935) σε έκδοση του Bishop Museum Press.

Το 1952 το Χιλιανό Ναυτικό κάνει την εμφάνισή του στο νησί προκειμένου να κρατήσει σε ύφεση οποιεσδήποτε τάσεις εξέγερσης. Το 1955 με την αποστολή του νορβηγού καθηγητή Τορ Χάιερνταλ γίνεται μια δεύτερη προσπάθεια μελέτης του νησιού. Μία δεκαετία αργότερα ακολουθεί δεύτερη εξέγερση που έχει ως αποτέλεσμα τη διενέργεια εκλογών. Τις εκλογές κέρδισε ο γηγενής Ράπου 1964, δίνοντας τέλος στην καταπίεση. Το νησί συνδέθηκε αεροπορικά και εμπορικά με τον υπόλοιπο κόσμο χάρη σε αμερικανικό αεροδρόμιο και διαμετακομιστικό εμπορικό σταθμό.

Σημείο αναφοράς του νησιού είναι τα γιγάντια αγάλματα «μοάι» περί των οποίων ουδείς γνωρίζει τον ακριβή λόγο κατασκευής τους…

Τα μοάι είναι αγάλματα που βρίσκονται στο νησί του Πάσχα. Συχνά πρόκειται για μονολιθικά αγάλματα, προερχόμενα από την ηφαιστειακή τέφρα. Σήμερα συνολικά βρίσκονται περίπου 600 μοάι στο νησί. Τα αγάλματα αυτά είναι ψηλά από τα 2,5 έως τα 10 μέτρα, και ζυγίζουνε από τους 75 έως τους 86 τόνους.

Ενα μυστήριο που μεγαλώνει ακόμη περισσότερο το… «εξωτικό» του νησιού…


Share

Σχολιάστε

close
Facebook IconTwitter Icon
More in ΛΑΤΙΝΟΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ (69 of 116 articles)
costa_rica_picture_1


Το Σαν Χοσέ (San José) είναι η πρωτεύουσα και η μεγαλύτερη πόλη της Κόστα Ρίκα και είναι μία τουριστική πόλη ...

Featuring Recent Posts WordPress Widget development by YD